Geen motor zo onverschillig voor onderhoud als mijn 32 jaar oude Moto Guzzi. Dertig maanden is ze on the road. Geen berg te hoog, geen rivier te diep, geen terrein te ruig, geen grenspost te veel. Naar het aantal kilometers is het gissen. 40.000, 50.000, beats me. Het gepleegde onderhoud aan de motor is te verwaarlozen. gezien mijn schaarse kennis van het mechaniek. De kleppen zijn voor het laatst gesteld in Seattle, een reizigersleven terug. Een mij toevertrouwd klusje is het vervangen van olie, wat ik om de 2500 kilometer doe. Nieuwe olie wast elke kwaaltje van de Guzzi weg, zo weet ik. Pure psychologie. Dertig maanden heeft ze zich laten glimlachend laten kastijden. Twee weken terug kwam de afrekening. Ik was onderweg naar Salar de Uyuni, de zoutvlaktes. Dat de motor slecht was kon me niet deren. Er stroomde verse olie door de leidingen. De Guzzi kwam al een tijdje zeer slecht op gang met een hoop voorverbrandingsklappen in de carburatie, of hoe zeg je zoiets. Eenmaal op temperatuur deed ze keurig netjes haar krukasomwentelingen, al deed het verticale stratenplan van La Paz haar rochelend happen naar adem. Welke motor voorzien van conventionele carburateurs heeft op 3500 meter geen last van astmatische trekjes?
Een zondagochtend, ergens in juli, 07. Zeker een half uur had ik nodig om de motor aan de praat te krijgen. Moest de Guzzi uiteindelijk aanduwen, een inspanning van Olympische afmetingen, gezien het gewicht van de motor (320 kilogram met bagage) en de hoogte, 3500 meter. ‘Het is de hoogte, te weinig zuurstof. Laat je niet gek maken’, hield ik mezelf voor. Dat er wel eens meer aan de hand kon zijn (onderhoud?) drong niet tot me door. En dan toch vetrekken, wise ass. Had op zijn minst een rit van 800 kilometer voor de boeg om te eindigen op de eindeloze zoutvlaktes waar in de regel niet meer is te zien dan – zout, laat staan een in Moto Guzzi gespecialiseerde monteur. De Guzzi besliste anders. Na tachtig kilometer over de Alti Plano (4000 meter hoogte) te hebben geduwd hield ze er mee op. Geen beweging meer in te krijgen, alsof ze wilde zeggen ‘Don Pablo, het is tijd voor bezinning. Het roer moet om.’ Nog altijd ben ik de kapitein op het schip en de koers die dag stond gericht op Salar. Na drie uur lang met minutieuze precisie gezocht te hebben naar de oorzaak van de storing (‘Kijk eens aan, we hebben een vonk. Wat nu?’), kwam ik tot de slotsom dat de rit die dag ten einde was en dat ik de coördinaten moest aanpassen. Vrij snel kreeg ik een lift van ene Francisco Romero, woonachtig in Rio Seco, calle 10 (Mocht je in de buurt zijn, bedank hem nog even voor de aangeboden hulp) die onderweg was naar La Paz. In zijn volgeladen pick-up vonden we nog net een plekje voor de Guzzi die compleet op apegapen lag. Het toeval wilde dat ik twee dagen ervoor een verkennend ritje door El Alto (de satellietstad die uitkijkt over La Paz) maakte en een monteur vond, Top Moto. Tijdens het verversen van de olie vroeg de eigenaar Orlando of de motor problemen gaf. ‘Al twee jaar lang vervult ze elke wens’, antwoordde ik zelfverzekerd. Hij was onder de indruk. En wie niet? Ik kende geen andere motorzaak in La Paz en dan sta zomaar je op een zondagavond in El Alto (Bolivia) voor een gesloten motorzaak moord en brand te schreeuwen. Ik kon die avond de motor bij Top Moto stallen. De dag erop zou ik terugkomen. Een nogal hectische zondag eindigde in rust. Francisco zette me voor de deur van mijn hotel down town La Paz af. Ook de motor stond droog. De politie hier in Bolivia waarschuwt me keer op keer dat het langs de kant van de weg niet veilig is. Ik weet inmiddels beter. Vier keer heb ik echt hulp nodig gehad hier en evenzoveel keer lieten de Bolivianen me niet staan. Bijzonder vriendelijke mensen die Boli’s.
Een maandagochtend, ergens in juli, 07. Orlando begon aan de klus van zijn leven – mijn Guzzi. Hij stroopte zijn mouwen op en ging aan de slag. Vier dagen later was hij klaar. Ik had geen prijs afgesproken met Orlando. Ik wees ‘m op de vorkpoten die in proper motortaal geen feedback gaven, een eufemisme voor te keer gaan als een drilboor ook al bestaat de ondergrond uit asfalt. Voor de rest liet ik ‘m zijn gang gaan. Het bleek dus dat de kleppen min of meer vastzaten, dat de ontsteking niet op tijd stond, de carburateurs en de contactpunten vuil en compleet van slag waren en weet ik wat voor toestanden allemaal. Verder reviseerde Orlando de vorkpoten, inspecteerde en vernieuwde zondig de bedrading, vernieuwde de remschoenen (zes in totaal), paste het instrumentarium aan en meer, veel meer. De rekening zoals gezegd was voor Boliviaanse begrippen torenhoog, 3000 Boli’s, omgerekend 300 euro op de kop af. Ter illustratie: Fabby, een lokaal vriendinnetje die een internetzaakje runt, verdient 6000 Boli’s per jaar. Maar goed, voor 300 honderd euro heb ik een zo goed als nieuwe motor. En als ik nu eens stil sta hoeveel dat barrel me kost per strekkende kilometer kan ik niets anders doen dan me rijk rekenen. Los van een V-snaartje, een nieuwe band, of nieuwe accu kost de Guzzi me zo’n 8 euro per duizend kilometer. Besef dan wel dat ik vulkanen met haar heb beklommen en onlangs 3000 kilometer door een woestijn heb getijgerd.
Kortom, voor het eerst in zeven jaar doet die vermaledijde voorvork ‘t (Hij dempt!) en sla ik over het stuur als ik maar naar de voorrem kijk. Als ik mijn voet per ongeluk laat rusten op het rempedaal kom ik slippend tot stilstand. Een tien procent helling op 4000 meter hoogte – ik trek de volgeladen Guzzi zo op zijn achterwiel. Met andere woorden, de Guzzi, nog altijd een motorfiets tegen wil en dank, leeft!
Intussen hield ik het een maand op mijn sloffen uit in chaos van La Paz. De stad en de mensen verrassen me. Na flink gereisd te hebben door Peru ben ik volkomen ingezakt geraakt. Je doet ook niet veel op 3500 meter hoogte. Lichamelijk houd je een low profile. De weekeinden waren wild met Edith. Evenwel gedurende de week hield ik me koest en kuierde wat lethargisch rond over calle Illampu, mijn wijkje, met zijn kleurrijke chola´s en zag dat alles goed was. Kijk, ik kan wel als een razende idioot, of liever gezegd als een toerist musea en andere cultuurverantwoorde uitstapjes maken, maar door gewoon te zijn kun je de hartslag van een land of in dit geval een stad goed aanvoelen. La Paz voelt goed en zo heb ik inmiddels begrepen mogelijkheden zat. Ik houd ermee op. Moet aan de slag. Ben onderweg naar Santa Cruz waar Che zijn fatale opmars door Bolivia begon, veertig jaar geleden. Pieter Webeling, mijn beste journalistieke maatje, heeft rond gebeld en er is behoorlijk wat interesse vanuit NL voor het verhaal. Ben voor mijn gevoel binnen als ik Gary Prado te spreken krijg, de kapitein die Che de avond voor zijn executie lang ondervroeg. Hij woont in Santa Cruz. Wish me luck. Kortom, de luiheid heb ik afgeworpen. Nu ga ik Che ontwaken.
PS In Bolivia is men nogal goed gelovig. Als Onze Lieve Heer of een van zijn 11234 Santa´s of Maria´s geen sjoege geven, wendt men zich tot tot mythes, hekserij of andere vage toestanden. Hier zie je bijvoorbeeld lama embryo´s. Het gedroogde lijkje leg je onder het fundament van een nieuw te bouwen lokaal en alle onheil is afgewend. Overigens schuwt men niet om een lokale dronkaard voor dit doeleinde te gebruiken, ongelogen. Het doel heiligt de middelen, zo begrijpt men maar al te goed hier in Bolivia. En waarom niet? Al blijf je waakzaam voor overmoed.
Promote Paul: Mail to a friend | Post to del.icio.us | Digg! | Translate Dutch to English
Helaas pindakaas, krijg het filmpje niet geupload. Internet is te langzaam. Jammer, is het mooiste filmpje tot nog toe. Zal dus ook opgaan voor de treinen en de zoutvlakte. Het is niet anders.
A Picture tells a thousand words, maar jij als getalenteerd broodschrijver moet ons toch in minder dan 1000 woorden de omgeving in geuren en kleuren kunnen schetsen?
Wat is dat van die geflipte tractor actrice(tractricor?)??? SMS’jes naar Marco Borsato, yak, wat een gekwijl, nee ik prefeer onze ruwe bolster blanke pit Paul!
Ik ook….
Helaas pindakaas, zeg dat wel, unilever gooit haar pindakaas fabriek dicht,
Er blijft niets over hier in Hollanda.
Hoi
Geen pindakaas, geen soep en geen sunlight meer om je handen te wassen na het sleutelen..
Heden weer kaarten voor Renske ontvangen! lieve kaarten met mooie teksten.
update: Renske is vandaag weer geopereerd om oud bloed uit de buikholte te halen, enkele liters verwijderd, operatie is goed verlopen. ze heeft nu een morfine infuus met afstandsbediening, vandaag is ze happy:-)
ik wacht met spanning op het filmpje Paul.
groeten
Nico
Hoor je dat, oud bloed, paar liter en ze is nog happy ook. Kunnen we wat van leren. Kaartjes komen dus wel binnen. Maar het zal nooit genoeg zijn. Oke, mijn plannen. Morgen naar de zoutvlaktes. Eerste dag rustig aan, foto´s schieten enzo. Tweede dag naar het eiland in het midden van de zoutvlakte. Geen idee hoe ik daar moet komen. De dag erop naar Potosi. Dat wordt weer een heerlijk ritje, heb ik me laten vertellen. Kan nooit zo erg zijn als van Oruro naar Uyuni. Was echt afzien. Kwalificeer de weg als een rustig traject in de Parijs Dakar rally, ongelogen. Filmpje was dezelfde dag klaar. In Potosi zal ik de boel uploaden. Een dag of drie, vier geduld dus. Het behang moet af jongens. Daar gaat het nu even om. Dus, sturen die handel.
Zal kijken of ik van de Seychellen ook een kaartje kan sturen…..ben dus ffies een weekje afwezig hiero……..niet te hard juichen jongens en meisjes!
Dag Paul,
Ik lees alleen maar stoere jongensverhalen maar hoe zit het dan met de elementaire zaken??
Vertel eens iets over het verschonen van je kleding, ga je daarvoor
naar een wassalon??
Wat kost een liter benzine in Bolivia??
Wat kost bijvoorbeeld een maaltijd??
Wat voor temperatuur is het nu in Bolivia??
Allemaal misschien niet zulke spannende dingen maar wel leuk en
intressant om te weten.
Ik hoor het wel.
Hou je taai
Groetjes,
El fede
Hmm, El fede (elfje?) heeft hier een punt…
En de duizend woorden zijn zo getypt.
Beetje overdrijven mag best, zijn we wel gewend.
Een goede vakantie Roy!, je gaat daar toch wel duiken hoop ik.
Er zitten nauwelijks haaien…
Of ga je:
Seychelles
Activity Period
Bird-watching April (breeding season), May – September (nesting of Sooty
Terns) October (migration)
Diving March – May / September – November
Fishing October – April
Hiking/Walks & Trails May – September
Sailing Year-round
Snorkelling Year-round
Surfing/Windsurfing May – September
Pi.
Vraag me af hoe die afstands bediening van dat morfine infuus er uit ziet,
Drie knoppen met smileys?
Lage doses; unhappy smiley
medium doses; neutral smiley
high doses; happy smiley
En een verborgen vierde knopje voor kasplant effect? (stoney smiley!)
Pi.
infuuspomp is voorzien van een soort mega injectie spuit, zolang je niet op het knopje drukt gebeurt er niets, 1 x drukken is 1 doses, hoe vaker je drukt hoe eerder de spuit leeg is en de pret over…
de ab zelf is een toonbeeld van saaiheid, vast geen italiaans ontwerp.
nico
en weer een kaart vandaag!
Kijk, zo krijgt Paul´s “kruis“tocht (oooohh vandaar elke keer die griepjes) toch een hele positieve wending. Renske we hebben nog een stukkie behang naar je op de bus gedaan, keurig per 3-wiel Guzzi gepost samen met mijn kleine boeffie.
Pompen en knopjes ??? ik heb maar 1 belangrijk knopje op mijn Guzzi: START !!!! en zelfs als die het niet doet, voldoen 5 meter lopen om ze te laten herleven en zo leef ik (en mijn boeffies) samen met het hele dorp op. Loud pipes save lives !!
Eeuuh heeft erg nog iemand een Swingarm voorvork liggen voor weinig ! en een passende 6/32 cardan of zo ?
Renske go for it !!
Met plezier de Revu gelezen, was interessant…..1 kanttekening: ik vond het jammer dat het verhaal over Che toch in het verlengde van de zogenaamde ‘mythevorming’ rond Che lag….. Jawel, het socialisme heerst tegenwoordig in Z-Amerika, maar Che zou zich omdraaien in z’n graf te Santa Clara! Ik zag gisteren op de TV hoe die idioot (en bruut dictator) van ‘n Chavez een uitgemergelde Castro toezong met revolutionaire liedjes over Che………tegelijkertijd eigende hij zich de erfenis van Guevara zo’n beetje persoonlijk toe. Ik moest gewoon lachen, het was te ridicuul!
Ook het feit dat er geen woord gerept wordt over de bruutheden van Che (geen woord over de moordpartijen in La Cabane, na de Cubaanse revolutie…..die direct op z’n naam te schruijven zijn) draagt bij aan het voortbestaan van de mythe rond de man……….als hij in onze tijd had geleefd, dan was hij een ordinaire terrorist geweest met veel bloed aan z’n handen……..waarschijnlijk hadden we grappen over hem gemaakt, over z’n onbenulligheden. Het enige wat voor hem sprak was het feit dat hij z’n (achterhaalde) ideaal naleefde en en daarvoor bereid was te sterven…….ookal wist hij zelf maar al te goed dat hij gefaald had.
Ik zag dit weekend een marokkaantje lopen met een Che-pet, iclusief de rode ster en het bekende portret…..stond hem goed, maar ik betwijfel of hij weet wat het verhaal erachter is. Tegenwoordig kan je Che vergelijken met de beroemde Warhol-prent van Marilyn Monroe……..de relevantie van zijn ideaal is (gelukkig) ver te zoeken, tenzij je misschien wekelijks op een SP-bijeenkomst komt!
Zet ‘m op, Paul………op naar het volgende hoofdstuk!
Nico, zou je iets over Renske kunnen vertellen? Wat vindt ze leuk? Hobby’s, fan van…etc!
Paul, helaas ging mijn afspraak in Antwerpen niet door. Dus geen Humo kunnen scoren.
Sigrid
Oke guys, hier ben ik weer. Even snel wat vragen beantwoorden van Guus (eten en zo) en die van Aksel en dan zal ik eens wat uploaden. Ben nu in Potosi. Was weer een fijne woestijnrit van een dikke 200 k’s. Heb me wat meer in het treinenverhaal kunnen verdiepen. Leuk nieuwtje: ik rijd door het kleine en zeer stoffige mijnwerkersdorpje Pulacayo en zie iets van oude treinen. Oude, zeer zeldzame locs en in goede staat. Niet van die oude verroeste meuk als in Uyuni. Staat er notabene de trein die in 1910 door Butch Cassidy en the Sundance Kid is overvallen, ongelogen. Anyway, ik herkauwde nog altijd op lamavlees toen ik de foto schoot. Dit is een bruggetje naar mijn eetgewoonten Guus. Ik eet ‘s morgens het liefst twee eieren, glaasje sinaasappelsap, twee koppen koffie. Normaal gesproken rookte ik er twee sigaretten bij en was ik doodgelukkig. Nu ik niet meer rook, ben ik wat minder gelukkig tijdens het ontbijt, maar wel gezonder. ‘s Middags: kan van alles zijn. Als ik onderweg ben eet ik wat de pot schaft en dat kan werkelijk van alles zijn. Eet veel kip en rundvlees en sinds kort heb ik ook die lieve lamaatjes tot het menu gerekend. Bijna altijd rijst erbij. Hier in Bolivia wat vaker slappe patatten. Meestal ben ik voor een lokale almuerzo 1 euro kwijt, ontbijt ook trouwens. Avondeten: kan weer van alles zijn. Laatste tijd toch redelijk verslingerd geraakt aan lama-vlees. Goede smaak en weinig vet. Als ik het in een lokaal eet ben ik hooguit 2 euro kwijt. Eet ook veel met de gringo’s mee: pizza, pasta, whatever. Als ik drie keer per dag op de markt eet, ben ik hooguit 3 euro kwijt. Ik rook nog altijd niet Pi. Een week nu. Valt me af en toe niet mee. Vooral als ik van de motor stap heb ik het zwaar. Maar ja, het moet. Ik leef best gezond nu. De peuk doet al het gezonde werk teniet. Het is te slecht. Dus ik moet maar eventjes afzien. Maar missen doe ik de peuk wel en ook weer niet. Over Che: ben het helemaal met je eens Aksel. Je kunt een verhaal over Che van tig invalshoeken voorzien. De moordpartijen stonden te veel op zich zelf, zou het ritme van het verhaal onderbreken. Verhaal in Humo vind ik overigens beter. Is uitgebreider en gedetailleerder. Vertel daarin ook over de vloek van Che en Gary Prado komt eventjes aan het woord. Mijn bewondering voor de man is groot. Jij gaat ook anders tegen hem aankijken als je een week hebt gebivakkeerd in La Higuera. De wereld zit vol met meelopers, jaknikkers, lafbekken, burgermannetjes, wannabee’s. Heel weinig mensen voegen de daad bij het woord. Che walked the walk and talked the talk. Liet alles en iedereen achter zich om zich in te zetten voor zijn idealen al kun je vele kanttekeningen plaatsen bij zijn idealen. Ik sla nog geen vlieg dood en begrijp die executies ook niet. Wellicht moet je alles zien in zijn tijd. Nu zouden we hem inderdaad een terrorist noemen.
Hoi Sigrid,
Bedankt voor de mooie kaart.
Renske houd van haar dochter, Amber, 3 weken geleden een jaar geworden.
Van motorrijden, bij mij achterop, en van lezen, films kijken, wandelen.
fan van? niet echt van iemand, ze houdt van de muziek van Bob Marley maar ook van dance en trance.
Haar gezondheid gaat nu weer snel vooruit, maandag doorgekregen dat ze komende vrijdag
zeer waarschijnlijk naar huis mag!!
Ook gisteren weer verschillende kaarten van de lezers van de weblog!
Geweldig dat ze gewoon elke dag post heeft!
groeten
Nico
Inzake Che:
http://www.meervrijheid.nl/index.php?pag..
klaartekst, lijkt me!
Ach Aksel, ze lopen hier toch ook al rond met shirtjes met die rotkop van Osama Bin Laden erop. Ben benieuwd hoe ze daar over 50 jaar over denken….
Ik ken dat stuk Aksel. Het is een vertaling. Het is het enige ´kritische´ document dat ik op internet ben tegengekomen. Waarschijnlijk van de hand van de verongelijkte zoon van een Cubaanse vluchteling. Che deed er tenminste niet huichelachtig over.