• Dromen, niet piekeren

    IMG_0040Niet alleen ik had ‘t naar mijn zin, tijdens mijn tripje, ook de motor, zoals je hebt kunnen horen in het voorgaande filmpje. Zes jaar lang nauwelijks gepresteerd en dan zo lopen. Ze lijkt op mij – er staan als het nodig is, of zoiets. Het verbaast me weer hoe weinig er toedoet als ik in het zadel zit. Thuis pieker ik me suf, hoe het nou moet mijn mijn Mannetjes, maar op de motor is mijn hoofd leeg. Ik kijk om me heen, vraag me af hoe de mensen leven, droom over een toekomst met mijn Mannetjes. Droom, niet pieker. Het lijkt me het beste dat we met zijn drieen gaan reizen. Bedoel, Sucre is Sucre maar, een behoorlijk kansloze stad op bijna drie kilometer hoogte in een nog kanslozer land. Onderweg kan ik ze van alles leren, zal dan ook hun leraar zijn, en ik kan ze onsterfelijk maken. De eerste Boliviaanse tweeling die op een Moto Guzzi richting Japan koerst. Dat doen weinig Boliviaanse tweelingen hen na. Bovendien lijkt ‘t me een prachtige ervaring – ik heb ze de hele dag om me heen. Ben nu in Buenos Aires en vind het vreemd dat ik alleen over straat loop. Kortom, we lassen een zijspan aan de Guzzi, maken wat afspraken met bladen, hopen dat het boek enigszins verkoopt en we’re on our way. Een probleem – hun moeder. Zou ze het goed vinden? Of denkt ze werkelijk dat hun toekomst in Sucre ligt besloten? Hieronder een klein eerbetoon aan mijn Guzzi. Heb weinig foto’s gemaakt onderweg. In feite alleen van de Guzzi, want krijg geen genoeg van haar. Zit hier overigens nog steeds in Buenos Aires. Mijn contactpersoon is op vakantie. Komende maandag zit hij weer op zijn post en kan ik naar huis.

  • En we hebben een film…

  • Dat voelt goed Bob

    Pablo
    Pablo op de bank

  • Onderweg

    Zo, meneer is me toch een partij de grens over. Slaap BAnu in Abra Pampa, een plaatsje dat ik ken uit the old days. Moest er wel weer even in komen ¬†hoor, meiden. Zes jaar (dikke tweeduizend dagen) niet fatsoenlijk op de motor gezeten, laat staan dat ik de grens over ben gegaan. De plunjebaal zat niet lekker in mijn rug. Goede zit is nodig, want ik vang veel wind. ‘t Waait behoorlijk. Ook moet ik wennen aan de leren zijtassen. Had vroeger een systeem hoe en waar ik de spullen opborg. Nu is het vooral proppen en aanstampen. De Guzzi heeft hier allemaal geen boodschap aan. Ze vlamt en stampt als vanouds. Wel hoor ik de kleppen, terwijl ze twee keer zijn gesteld. Ook heb ik olie op de punt van mijn laars. Waar dat vandaan komt is nog een raadsel. Verwacht dat ik over een dag of vier in BA ben. Daar word ik opgewacht door de voorzitter van de XT600-club. Ken hem van Facebook, maar we zijn nu al goed vrienden. Mooi volk, die Argentijnen. Dat ze niet kunnen voetballen is ze vergeven. Ook geen probleem met mijn Boliviaanse nummerplaat die feitelijk op Roxana’s naam staat. Kortom, ben een tevreden mens. Wat is dat toch leuk, motorrijden. Wel fucking koud en die wind blaast als een gek in mijn rechter neusgat. Kortom, het is nog even wennen.

    Roy, zie je dat ik op de valreep mijn zadel heb laten bekleden? Kostte me tien euri. Soms is Bolivia een fijn land. En die tassen misstaan niet, toch? En niet te vergeten, m’n haar zit fantastisch.
    BAd!!