De Sprong from Paul van Hooff on Vimeo.

2

Share This:

Njet wodka from Paul van Hooff on Vimeo.

6

Share This:

Night Wolves from Paul van Hooff on Vimeo.

3

Share This:

Tblissi, dinsdag 6 juni – Op Facebook denken ze dat ik onderweg ben naar de Tsjetsjeense grens. Tot in de pruimentijd, schreef als bovenschrift bij een foto waarop ik er […]

Iran kheily khoob from Paul van Hooff on Vimeo.

7

Share This:

Armenië1 from Paul Hooff on Vimeo.

Het lukte me niet om de weergave van onze helse tocht door de Armeense bergen eerder te uploaden. Het duurde te lang en we moesten de grens over. Vervolgens kon ik in Iran niets met mijn Mac vanwege al de filters. Film gaat over de tocht van José en mij naar Agarak bij de grens van Iran. Ik had geen visum, ook geen carnet voor de motor. Ik volgde mijn gevoel, en dat zei: ‘Go for it.’ We moesten over een bergrug zien te komen in hartje winter. 370 km., waar we vier dagen over deden. Aanvankelijk lukte het ons niet om de berg op te komen. Mijn achterband had nauwelijks profiel en bleef maar spinnen. Uiteindelijk raakten we in ons ritme: motor in zijn tweede versnelling zetten en niet stoppen, anders kwamen we niet meer weg. Gewoon de Guzzi het werk laten doen. Remmen had ik niet. Voorrem zat vast, en achter heeft ’t feitelijk nooit echt lekker gedaan. Het vroor dat ’t kraakte. Op sommige momenten voelde ik mijn gezicht niet meer. Drie nachten hebben we buiten geslapen met min 25. ’s Nachts hoorden we het gehuil wolven. Ik ben bij het optrekken 1 keer uitgegleden. José bleef met zijn hogere BMW K75 maar op zijn plaat gaan. Bij de dertiende keer ben ik gestopt met tellen. Deze tocht had ik nodig. Het is het meest bizarre dat ik in mijn leven heb gedaan. Zoals ik in Alaska ooit moest ontbolsteren, gold dat ook hier. Ik was tot aan Georgië nooit echt lekker in mijn ritme gekomen. Maakte me teveel zorgen om alles. Het gezeik op mijn site hielp me ook niet echt. Nu heb ik iets van whatever, kom er wel. Ik moest José tegenkomen, zoals hij mij moest tegenkomen. We waren de enige bikers op het continent, en behoorlijk lonely. José is een soort van brother in arms voor me geworden, een vriend voor het leven. Als ik down was, was hij up en andersom. Een prachtig staaltje van teamwork. Overigens zijn we de eerste bikers die ooit deze bergrug in de winter hebben bedwongen. Dat werd bij de grens bevestigd. Zelfs gestaalde Iraanse soldaten waren onder de indruk. En ik eigenlijk nog steeds.

3

Share This:

The road to Jerevan from Paul Hooff on Vimeo.

9

Share This:

No pasaran... op naar Iran

Maandag vertrekken José en ik vanuit Jerevan naar Agarak, een of ander Armeens hol bij de grens van Iran. We hebben een fijn contact gevonden dat ons aan de grens […]

Naar Iran

Ga de boel radicaal omgooien, meiden. Heb in een opwelling besloten om naar Iran te gaan, terwijl mijn visum voor Azerbeidjan nog in behandeling was. Kazachstan in mijn eentje – […]

Nukri the tank destroyer

Ik heb elf dagen op een parkeerplaats gewoond, een kilometer of vijftien buiten Tblisi. Ik moest even bijkomen van een dubbele longenontsteking en een lichte hersenschudding. Die dubbele longenontsteking heb […]