De XR is er weer
Even een zooitje, maar het lukt nu even om de foto's op te loaden. Parkeer ze even, zogezegd. Zal er snel wat orde in brengen. Dit is de weg, die ik normaal gesproken rijd als ik naar de finca ga. Deed nu even rustig aan. Met mijn sleutelbeen ging het fantastisch. Had nog acht kilo in mijn rugzak zitten, maar no sweat. Voordeel was dat ik voor het eerst oog voor de omgeving had. Beter zo want ik ga toch maar steeds op mijn plaat. De rit is 430 kilometer lang. Kom weinig mensen tegen. Rijd echt door niemandsland. Kijk, dan is Bolivia wel leuk. Dan heb ik helemaal niets te klagen. Zoals je zegt Roy, kwijl, kwijl, kwijl. Ben nu even zwaar aan het improviseren, bedoel met het oploaden van deze fantastische foto's. Waarschijnijk deze week nog een rit. Nog een? Ja joh, heb de smaak weer helemaal te pakken. Ga met Gert mee naar de grens van Argentinië. Dat wordt zijn laatste rit in Bolivia. Gaat, heel verstandig, emigreren naar Spanje.
10 Apr '12 - 02:33 | Wow, 23 comments already
Alles klopt...
...momenteel. En da's lang geleden, meiden. Sebastian heeft onlangs zijn pols doorgesneden. Hij viel door een glazen boekenkast. 
Al zijn pezen doorgesneden, dat dan weer wel Slagader maar net gemist. Uiteraard was er op de eerste hulp geen arts te bekennen. Die waren aan het zuipen, in verband met carnaval. Ze weten hun prioriteiten wel te stellen, in Boludia. Maar zoals je ziet, is het leed bijna geleden en gaat het al een stuk beter met hem. Dit is ook een aardige foto. Niet gelijk beginnen te stijgeren, het is mijn stiefdochter, us Adri. Wat het moeder van alle Boeken betreft, heb ik goed nieuws. Ik schrijf als een tiet, momenteel. Nog drie pagina's en ik ben uit Ecuador. Mooi liefdesverhaal geworden. Heb voor drie maanden een kamer gevonden. Coko's vader zag de nood en was zo aardig me gratis onder te brengen. Daar kan ik in alle, alle rust werken. En dan gaat 't. Zit nu op 255 goede pagina's. Vermoed dat ik over drie, vier maanden klaar ben. Maar nu echt. Het lange wachten gaat beloond worden. Overigens ben ik over 55 minuten jarig. Dank, dank, dank. En gewoon doortikken, he. Pieter is al aan het uitkijken naar een uitgever. Naar de finca ga ik niet meer. Tikken, tikken, tikken, totdat ik erbij neerval. Alles wat ik nu in mijn hoofd heb, kan ik momenteel vertalen naar mijn vingers. Ted Simon, wie is da?
19 Mar '12 - 03:47 | Wow, eight comments already
Auw!
Het is gelukt, na honderden keren proberen. Maarrr. Het nieuws is inmiddels oud, ben weer volledig genezen. Kijk eens hoe gelukkig ik ben. Had ruzie met Roxana. Foto is rond de kerst gemaakt. Ik vroeg de directie of ik een dag lanqer mocht blijven; want veel gelukkiger dan op deze plaat ging niet lukken. Bedoel dit drie sterren ziekenhuis was goedkoper dan een hotel. En het mocht. Artsen waren dolgelukkig met me. Dus feitelijk was ik al genezen verklaard toen ik deze wereldfoto nam. Binnenkort naar die kutvarkens om lijn XR op te halen, die staat nog altijd op een knollenveld te roesten. Moet gaan trainen, want ik wil nog 1 keer de Oscar Crespo rijden. BTW, schrijf nu even op een Belgische Mac, vandaar dat de kwaliteit van dit geschrift het niet haalt bij de vorige fantstische uploads. Binnenkort meer nieuws. Echt geloof me.
09 Feb '12 - 03:40 | Wow, fourteen comments already
Up in the air
Twee weken geleden hadden de Mannen hun hemeldoop. Vooral Sebastian had het leuk, daarboven. Hij dacht dat hij in de hemel was. De piloot moest er aan te pas komen om mijn ventje duidelijk te maken dat de vlucht over was. Hij vertikte het om het vliegtuig te verlaten. Zo schattig. En Santiago? Die wordt geen piloot, da's zeker. Had meer oog voor de stewardess, die hier voorbij loopt. We waren een weekje op vakantie in Santa Cruz, mijn favoriete stad in Bolivia. De Mannen moesten per se een kruiwagen, want daar zijn ze ook mee in de weer op de finca. Ik ben de lulligste niet, en kocht er twee. Ze zijn ook gek op trekkers. Het kan dus alle kanten op met ze. Santa Cruz, het is net of je in de States rond loopt, lijkt een beetje op Los Angeles, al moet je de zee erbij denken. En ja hoor, Ducati heeft inmiddels ook vaste grond gevonden in Bolivia. Had interesse in de 1198, maar schrok een beetje van de prijs: 38.000 dollar. Maar deze mag er ook zijn: 24.000 dollar. Mooie bak, Roy. Maar ik wil mijn Guzzi.
13 Oct '11 - 23:46 | Wow, 61 comments already
Amnestie voor de Guzzi
Mijn Guzzi heeft onlangs amnestie gekregen van de Boliviaanse regering. Ze krijgt dus een Boliviaans kentekenplaat. Die kan me gestolen worden, maar 't een en ander houdt wel in dat ik weer kan rijden, na twee jaar. Twee jaar, je leest het goed. Ben daar erg blij mee, zoals je begrijpt. De eerstvolgende rit staat gepland op 11 november. Dan rijden Coko, Melvin, ik en Ivan naar een groot Jawatreffen in Cochabamba. Wordt een spannende rit, want zal zo'n vijfhonderd kilometer over niet bestaande wegen rijden in een rookgordijn van Jawa-uitlaatgassen. Vooral die van Coko zet heel Bolivia in een blauwe, stinkende wolk. Heb er zin in. Geloof me, heb hemel en aarde bewogen om de Guzzi legaal te krijgen, tot aan de Nederlandse ambasade toe. Uiteindelijk had die lul van een Evo Morales zo'n medelijden met me dat hij 't me vergaf dat mijn Guzzi al twee jaar illegaal in dat armoedige land van hem doorbrengt. Dit doet me erg goed. Twee jaar zonder Guus is een lange tijd. Zit zelfs stiekem te denken aan een lange rit. Roxana gaat akkoord. Zit te denken aan Siberië - Regenvlietweg, daar woont Har. Wat dacht je daarvan? Morgen weer de realiteit, drie weken stront vegen op de finca. Inmiddels gaat het weer crescendo tussen Roxana en mij. Begrijp inmiddels dat een realtie zijn ups en downs heeft. De downs heb ik in Nederland nooit goed meegemaakt. Meestal was ik dan al weer met de noordezon vertrokken. Heb je het leuk gehad in Kenya, Roy? En beginnen jouw Mannetjes ook te kleppen Luc? Als ik een scheet laat, en dat zijn er nogal wat op een dag, dan roepen mijn Mannetjes in koor: COCHINO, viespeuk. Het Nederlands gaat ze nog niet zo goed af. Het enige woord dat ze kennen is 'maana', maan. Zucht, en ik doe zo mijn best.
11 Oct '11 - 04:53 | Wow, six comments already
24 vriendinnetjes
Leuk hoor, mijn varkentjes. Ze zijn roze, net als in Nederland, en ze schijnen erg lekker te smaken. Ik zelf eet uit geloofsovertuiging geen varkensvlees, maar een kniesoor die daar op let. Op de finca kan ik ademhalen. Was het toch wel zo ongelooflijk zat in Sucre. Word daar echt gestoord. Dit voelt als vakantie. Ik werk zeven dagen per week. Geef ze drie keer per dag te eten en verschoon één keer. Dat houdt in: kilo´s stront scheppen. Al met al is het een mooi ritme. Had een ritme nodig. Word op zeven uur ´s ochtends gewekt en ga rond elven onder de wol. De laatste keer dat dat gebeurde was ik 11. Eigenlijk is dit één grote omtrekkende beweging om weg uit Sucre te zijn en mijn projectje af te maken waar ik al drie jaar mee worstel. En nu het goede nieuws. Op de finca lukt het wel. In tien dagen tijd Colombia printklaar gemaakt. In Sucre heb ik me er erg lang op stuk gebeten. Ik ben er inmiddels achter dat ik absolute rust nodig heb en ritme.
20 Aug '11 - 15:40 | Wow, fifteen comments already
Naar de finca
Probeer al een tijdje naar de finca te gaan. Steeds kwam er wat tussen. Maar morgen (18 juli) 
gaat het echt gebeuren. Neem mijn computer mee en mijn Deepers X5, om schatten te gaan zoeken. O ja, ook varkens kieken. Ze zijn gearriveerd. De eerste business in mijn leven, en wat voor een. Het is de bedoeling dat ik de komende tijd op en neer rijd tussen de finca en Sucre. Ga mijn Mannetjes, Adriana en Roxana (toch wel, hoor) missen. Santiago was behoorlijk ziek en moest opgenomen worden in het ziekenhuis. Mijn Man zat tegen een longenontsteking aan, maar nu gaat het weer. Wat was-ie er slecht aan toe, zoals je op deze foto zult zien. Eigenlijk moest Santiago een weekje blijven, maar hij gilde zo hard om zijn moeder dat hij al na drie dagen naar huis mocht. Hardverscheurend, hoor, om zo'n ventje alleen achter te laten. Eerste wat hij thuis deed was naar de MotoGP kijken. Mooi man. Afijn, weer voor een jaar de website betaald. Jullie zijn dus nog niet van me af. Mazzel, en bedankt.
19 Jul '11 - 04:07 | Wow, ten comments already
Oscar Crespo
Wilde heel sterk terugkomen, meiden. Met een onwaarschijnlijk heftig filmpje over de Oscar Crespo rally die ik heb gereden in Sucre. De OCR is het belangrijkste evenement in Sucre en is de grootste rally in Bolivia. De meeste aandacht gaat uit naar de auto's. Er deden 35 motorfieten mee. Maar ja, de camera heeft geen seconde geregistreerd. Ben in mijn klasse (libre, vrij) vijfde geworden, op slechts seconden afstand van nummer vier en drie. Gemiddelde snelheid was 96 kilometer per uur en geloof me dat is hard. Veertig procent zand en stof, de rest afsfalt. Twee rondjes van 45 kilometer. Het mooie van de OCR is dat hij dwars door het centrum van Sucre gaat en je door duizendem mensen wordt aangemoedigd. Moet wel zeggen dat het een van de meest gevaarlijke dingen is die ik ooit in mijn leven heb gedaan. Er steken namelijk mensen over en dieren. Gelukkig zijn er dit jaar maar twee doden gevallen. Vlak voor de plaza heb je een sprong in Calle Bustillos. Volgas in zijn vijf loskomen is een heel bijzondere ervaring. Vorig jaar is op die plek een motorrijder op een voetganger geknald die nog even dacht over te kunnen steken: dood. Probeer via de televisie beelden los te peuteren. Ben inmiddels ik een locale held, want weinig motorrijders durvende OCR te rijden. De snelheid ligt hoog namelijk, en die honden. Volgend jaar sta ik op het podium, ongelogen. Nog enkele foto's. En ik probeer dus nog beelden te krijgen van twee tv-stations. Ben iets van acht keer geinterviewd. popup, popup, popup, popup, popup, popup
Trouwens, dat leuke meisje is mijn stiefdochter, Adri. De schat was zo onder de indruk van me dat ze de eerste vrouw wil worden die de OCR rijdt. Overigens, sorry voor het stilzwijgen. Was internet hier een beetje zat. Wat internet technologie betreft staat Bolivia op plaats nummer 148.
30 May '11 - 05:51 | Wow, 33 comments already
