Tormod, de Verschrikkelijke
Ik heb een interessante gast over de vloer, meiden. Tormod Amlien, een 31-jarige Noor die een rondje wereld doet. 
Op dit! Een Nimbus viercilinder, 750 cc, uit 1939, met zijspan. Tja en daar sta je dan met je lullige Guzzietje. Ben sprakeloos. Hij bivakkeert al een paar dagen bij me. Dit is overigens mijn garage. Jullie wilden toch zien hoe ik woonde? Zo dus. Als we ruzie hebben, gelukkig zelden, slaap ik in de hooiberg. Dat doet me weer denken aan vroeger. Over vroeger gesproken. Toen was ik reiziger en ik ga het weer worden. Tormod heeft me helemaal gek gemaakt over Rusland. Dus ik heb besloten om volgende winter, dus ruim over een jaar, weer in het zadel van de Guzzi te springen. Vliegen naar Zuid-Korea en dan door met de veerboot naar Vladiwostok, of zoiets. Dan naar beneden, naar mijn geliefde Amsterdam. Zal negen maanden onderweg zijn, maar zal het waarschijnlijk afronden naar een jaartje. Roxana gaat akkoord, zo lang ik maar beloof niet verkouden te worden. Het kan daar vriezen in Siberië, las ik net op Wikipedia. Blij dat ik mijn poncho uit Ecuador nog heb. Waarom pas over een jaar? Eerst moet de familia op de rails staan. Bovendien verijst dit toch enige voorbereiding. Heb warme onderbroeken nodig en sokken bijvoorbeeld en misschien moet ik toch maar eens aan een landkaart. Voordat je dit soort zaken hebt geregeld, ben je zo een jaartje verder. Ook moet ik de Guzzi geestlijk voorbereiden op de volgende reis. Ze staat daar best, tussen het hooi, vindt ze.
27 Aug '10 - 22:38 | Wow, seven comments already
Santiago en Sebastian gaan voor goud
01 Jul '10 - 18:14 | Wow, 100 comments already
Hup Holland!
Nou was ik toch echt van plan om een leuk repootje te maken over hoe wij hier de successen van het 
Nederlands elftal vieren, beleven en begodveren. De tweede match leek me bij uitstek geschikt. Een probleem: ik werd te laat wakker. De wedstijden beginnen hier om half acht 's ochtends, midden in de nacht dus. Eerste helft gemist. Wat denk je? Geen hond in het café. Zat hier in mijn eentje te tieren. Tot mijn grote verbazing, evenwel, braken na de wedstijd hevige gevechten uit tussen politie en studenten, net als drie jaar geleden. Ook ík was in de overwinningsmood en dacht: 'Kom ik haal mijn camera eens uit 't vet.' Rennen als vanouds, met piepende longen. En wéér ging ik gestrekt in een gaswolk. Heel vervelend. Koos deze keer voor een dubbele inkijk. Voordeel van het volgen van de politie is dat ik minder last heb van de gaswolken. Nadeel: de stenen vlogen deze keer om mijn oren. Moet erg wennen aan mijn nieuwe camera, vooral de 80-200 lens die anderhalve kilo weegt. Paar foto's deze keer. Wel met gevaar voor eigen leven geschoten. En waarvoor? Geen idee. Soort van vingeroefening, want als ik goed ben geïnformeerd, gaan de studenten komende dinsdag proberen het gemeentehuis in te nemen. En dat allemaal omdat Nederland zich heeft gekwalificeerd voor ronde twee. Dus, op onze manier leven we allemaal met La Mecanica Naranja mee. Foto 1, foto 2, foto 3, foto 4, foto 5, foto 6 en de laatste. Weet 't, moet er weer even inkomen. De foto van de agent die me aankijkt vind ik de beste. En o ja, ook nog enige bewegende beelden. Hopelijk meer nieuws, dinsdag.
20 Jun '10 - 01:41 | Wow, 27 comments already
La Finca III
Was nog geen minuut op de finca toen Jaime (schoonbroer) zei: 'He Paulus, we hebben net een slang gedood.' 
Ik kijken, want voor dooie slangen ben ik niet bang. Freeze! Een echte Cascabel, Ralelslang. Niet zo'n scharminkel uit Artis, maar een vette van zo'n twee meter lang. En hij bewoog nog altijd. Heb me laten vertellen dat zelfs een dode Ratelslang nog gevaarlijk kan zijn. Jaime en de Huarani's waren graan aan het dorsen toen ze hem als een hondendrol opgerold zagen liggen, staart omhoog. Weet 't, slangen vermoord je niet omdat het slangen zijn. Maar als die Huarani's al als de dood voor die beesten zijn, is er wat aan de hand. Wat? Dat je na een beet nooit op tijd in het ziekenhuis bent. Dan zou ik dus ter plekke mijn poot moeten amputeren. Nou ben ik best wat van mezelf gewend, maar zelfmutilatie gaat me toch echt te ver. Tot zover mijn eerste minuut op de finca. De daarop volgende dagen op mijn tenen gelopen,
08 Jun '10 - 20:59 | Wow, fifteen comments already
Geknipt en geschoren
Altijd lachen, zo'n eerste keer naar de kapper. 
Ik nam eerst plaats, om het voorbeeld te geven. Daarna klom Santiago zelfstandig in de stoel en zei: 'Links en rechts een beetje bijknippen, amigo. Maar handen af van mijn kuif.' En zo geschiedde. Hij kijkt precies als mij - beetje onbestemd, onwennig. Je ziet niet elke dag zo'n puntgaaf gezicht in de spiegel. Al moet ik zeggen dat ik er in de loop der jaren aan gewend ben geraakt. Toen moesten we Sebastian met vier man in de stoel hijsen. Hij schreeuwde moord en brand. Dacht dat zijn laatste uur was geslagen toen de schaar knipknip deed, maar kwam tot bedaren in mama's schoot. Ik haal ze nu helemaal niet meer uit elkaar. Dat gaat Luc ook overkomen (hier 'druk' bezig met het verkopen van inferieure keukens van Oost-Duitse makelij). Geen flauw idee wie Adonis is? Laat staan wie het andere ventje is. Momenteel zijn dit mijn grootste zorgen: wie is wie? Met andere woorden, ik heb weinig te klagen. Al heb ik wel met een buikgriep op bed gelegen. Mijn maag is na al de appelrondo's en gevulde koeken van Bakker Pompe (de beste bakker van De Zilk en omstreken) niet langer van staal.
20 May '10 - 20:13 | Wow, sixteen comments already
Overigens...
...waren dit mijn laatste indrukken van Nederland. 
Laatste ochtend met mijn Beppie wezen wandelen door het bos van baron Barnhard, niet ver van de ouderlijke woning. Had zijn grasveldje en kot nooit van dichtbij gezien, terwijl ik er honderden keren langsfietste als ik naar de Havo in Heemstede ging. Ben als een rustige chango vertrokken. Mijn tijd in Anal heeft me ook verbaasd, meiden. Geloof dat mijn zus gelijk heeft. Heb puur op mijn gevoel gevaren. Dacht werkelijk dat ik de meeste tijd in Adam zou doorbrengen, niet dus. Heb in mijn dorp De Zilk gezeten, en ben er nauwelijks uitgeweest. Moest even stoom afblazen. Mijn Bolikleren bleken ook niet bestand tegen de snijdende kou. Heb bijna het loodje gelegd, van de kou wel te verstaan, ongelogen. Pa's hoekje op de bank bleek de meest veilige plek. Heb tv gekeken tot ik er scheel van keek. Pa was ook zo`n infojunk. Maar mijn zusje Daan heeft geconstateerd dat ik veel beter tv kan kijken dan hij. Pa zou trots op me zijn. Helemaal als hij mijn changito`s had gezien, en mijn meisje, en mijn stiefdochter, Adri. Dat heb ik van mijn ouwe heer geleerd: dat je geen onderscheid maakt tussen een eigen en aangenomen kind. Betere levensles had hij me niet kunnen geven.
15 May '10 - 00:22 | Wow, fourteen comments already
Bless you all
Meiden, geloof dat ik aan het einde was van een cyclus. Op 2 mei 2005 sprong ik op mijn Guzzi - ging even een blokje om. 
Vijf jaar en vier dagen later ging ik weer op pad, met dit verschil dat ik wist waar de reis zou eindigen. Geloof me, diepe zucht toen het vliegtuig landde in Sucre, mi tierra. Het voelde echt als thuiskomen. Geen geklaag meer over een rammelende maag en uitvallende kiezen. Mijn ouwe heer heeft goed voor ons gezorgd. Voorheen was ik slechts aan het dromen, al was het maar om mijn hersenen aan de gang te houden, om niet helemaal door te draaien. Nu kunnen we plannen maken, aan een toekomst werken voor de Mannetjes. Alles voor de Mannetjes. De drie maanden in Nederland zijn ondanks het overlijden van mijn Pa als een droom voor me geweest, al heb ik ogenschijnlijk weinig ondernomen, maar schijn bedriegt. Over die cyclus. Voor mijn gevoel was ik al ver over de houdbaarheidsdatum heen. Maar we hebben het overleefd. Wij drieën hebben de proef doorstaan. Wat een scheet die Adri, en wat een heerlijke vrouw, mijn Roxana. Wat me oprecht geraakt heeft, is dat ik op een of andere manier altijd op jullie heb kunnen rekenen. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik overal in de wereld hele goed vrienden heb. Thanks and bless you all.
12 May '10 - 01:29 | Wow, thirteen comments already
Tres amigo's II
Tussen het lezen (drie boeken in zes dagen: De aanslag, 
Van het westelijk front geen nieuws en Het diner), het lesgeven (‘Nog één opmerking en je staat in de hoek’) en het schrijven door (‘Vlak voor een rotonde remde ik af. Sierlijk ging ik er om heen, blij dat ik weer eens in een bocht lag. Ik schakelde op naar de derde versnelling toen ik hem zag liggen, langs de kant van de weg, roerloos, z’n bek wijd opengesperd. Ik stopte en liep behoedzaam op het beest af. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een krokodil in the wild zag. Zijn ogen waren gesloten, zijn staart lag in de vorm van een omgekeerd vraagteken. Hij was zeker een meter of drie lang en zou op elk ander moment een sissend geluid te horen hebben gegeven en me wellicht ook aangevallen hebben. Klappend met zijn kaken.
16 Nov '09 - 02:38 | Wow, 174 comments already
